ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ ဘာသာေရးသည္ အတူတူမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘာသာေရးကို ႏုိင္ငံေရး ႏွင့္ ေရာေထြးပစ္ပါလွ်င္ ဘာသာေရးကိုပင္ ဆန္႔က်င္ရာေရာက္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဘာသာ ေရး ဆုိသည္မွာ တမလြန္ဘ၀အက်ဳိးအတြက္ သည္ပိုးေဆာင္ရြက္ျခင္းသာျဖစ္၍ ႏုိင္ငံေရးအသုိင္းအဝုိင္း ျဖစ္ေသာ မ်က္ေမွာက္ဘဝအေရးတို႔ႏွင့္ သာမန္အားျဖင့္ မသက္ဆုိင္။ ႏုိင္ငံေရးဆိုသည္မွာကား ပုထုဇဥ္ တုိ႔၏သိပၸံပညာရပ္ျဖစ္သည္။
လက္ေတြ႕အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ျမင္သေလာက္မွာ လူမႈေရးေဗဒသည္ ဘာသာေရးႏွင့္ အျငင္းပြားမႈရွိစရာ မလို၊ ရွိလည္းမရွိ။ ဘာသာေရး၏ေမတၱာတရား၊ သစၥာတရား၊ သမာအာဇီဝတရားမ်ားကို ဆင္ျခင္ စဥ္း စားမည္ ဆိုလွ်င္ ဤတရားတို႔မွာ စိတၱဇဆန္သည္ဆိုေစကာမူ လူမႈေရးအရ တန္ဖိုးရွိသည္ဟု ယူဆႏုိင္ သည္။ ဤတရားတို႔က လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို ဘာမွအႏၱရာယ္မေပးႏုိင္။ သို႔ေသာ္ လူမ်ား႐ိ္ုေသကိုင္း႐ႈိင္း သည့္ ဘာသာေရးအေရၿခံဳ ဘာသာေရးအမည္ခံ၍ အယူသည္းမႈ၊ အက်ဳိးအေၾကာင္းမဲ့မႈ၊ လူလူခ်င္း ေသြးစုပ္ ခ်ယ္လွယ္မႈ ႏွင့္ အျခားမတရားမႈတစ္ခုခုကို ျပဳလာေသာအခါ ထိုအခ်င္းအရာကို ဥေပကၡာျပဳမထားႏုိင္ ေတာ့ေပ။
ဘာသာေရးဆရာႀကီးမ်ားက ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ေခ်ာက္လွန္႔ေနၾကသည့္ၾကားမွပင္ လူမႈေရးသမုိင္း၏ သစၥာ ရွိေသာ တပည့္မ်ားျဖစ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ထိုအခ်င္းအရာတို႔ကို ရပ္တန္႔ ေစရမည္။ လူသား တို႔အား အႏၱရာယ္မ်ားေစေသာ ဥပေဒတစ္ခုျဖစ္မလာေစရေပ။ ဤသည္မွာ လူမႈေရး ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ကၽြန္ေတာ္၏တရားသစ္မဟုတ္ပါ။ ဤတရားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရာဇဝင္တြင္ အႀကီး မ်ားဆံုးျဖစ္သည့္ အေနာ္ရထားမင္းက တင္းက်ပ္စြာက်င့္သံုးခဲ့ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သမုိင္း၌ တိုးတက္ခဲ့မႈတုိ႔မွာ အေနာ္ရထာမင္း ၏အျပဳအမူေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ အမွန္မွာ ဘာသာေရးဆိုသည္မွ အပ ဘာသာဆရာ တို႔၏အတတ္ပညာဆိုသည္မွာရွိေၾကာင္း သမုိင္းကျပပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ လူမႈ ကိစၥတို႔၌ ႐ႈပ္ေထြး ေပြလီခဲ့သည္မွာ ဘာသာဆရာတုိ႔၏အတတ္ပညာေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ဘာသာေရးေၾကာင့္ မဟုတ္သည္ကို သံုးသပ္ၾကည့္၍ ရေပသည္။ ဘာသာဆရာတို႔၏ အတတ္ပညာဆိုသည္မွာ ဘာသာေရး က ဘယ္ေသာအခါ မွ ခြင့္ျပဳခဲ့သည္မဟုတ္ဟု ဤေနရာ၌ ညႊန္ျပရန္လိုသည္။
သို႔ေသာ္ သမုိင္းကို ေလ့ လာခဲ့သူမ်ားအျဖစ္ ဘာသာတုိင္းႏွင့္အတူ ဘာသာဆရာမ်ားလည္း အၿမဲ ေပၚေပါက္လာတတ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသည္။ ဘုရင္ဂ်ီရဟန္းမင္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ဧကရာဇ္မ်ား၏ ရန္ပြဲမ်ားသည္လည္း ေကာင္း၊ အရည္းႀကီးမ်ားႏွင့္ အေနာ္ရထာ ၏ ရန္ပြဲမ်ားသည္ လည္းေကာင္း၊ "ကုန္သြယ္ေရး"ႏွင့္ "အလံ"
သည္ သမၼာက်မ္းစာအုပ္အေနာက္မွ လုိက္လာေလ့ရွိသည္ဆိုေသာ ဆို႐ိုးစကားသည္လည္းေကာင္း ဘာသာတရားတုိင္းႏွင့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို အခ်ိန္အခါမေရြး ပ်က္စီးေစႏုိင္သည့္ ဘာသာတုိင္း၏အညစ္ အေၾကးတစ္ခုျဖစ္သည့္ ဘာသာဆရာတို႔၏အတတ္ပညာတည္ရွိေနေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို နာက်ည္း စြာ သတိေပးလ်က္ ရွိေပသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဤေနရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ဘာသာဆရာတုိ႔ႏွင့္ ဘာသာဆရာ အတတ္ပညာ ကို ခြဲျခားရမည္။ ဘာသာဆရာ အတတ္ပညာအေၾကာင္း ေျပာခဲ့သည္တို႔ မွာ ဘာသာဆရာ တို႔ႏွင့္မဆုိင္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖို႔မွာကား ဘာသာဆရာတို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သမုိင္း တြင္ ဖ်က္ဆီးမပစ္ႏုိင္ေတာ့ေသာ ေကာင္းသည့္ အမွတ္အသားမ်ား ခ်န္ထားခဲ့ေပသည္။ ေရွးယခင္က တစ္မ်ဳိးသားလံုးအား ပညာ သင္ၾကားေရး တည္းဟူေသာ လူမႈေရးတာဝန္တစ္ရပ္ကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူမွာ ဘာသာဆရာတို႔ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတာရပ္ေန ျပည္သူမ်ား ယေန႔ပညာရေနၾကျခင္း၊ တစ္ႏုိင္ငံလံုးတြင္ စာတတ္ေျမာက္မႈ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားေနျခင္းမွာ ဘာသာဆရာမ်ား တာဝန္ယူမႈေၾကာင့္ျဖစ္ သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈကို ပိုမိုႂကြယ္ဝေအာင္ ဘာသာဆရာတို႔က ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုးတက္ေရး အတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့သမွ်ႏွင့္ ေဆာင္ရြက္ေပးဆဲမ်ားအတြက္ ဘာသာဆရာတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ အူလႈိက္အသည္းလႈိက္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔တုိင္းျပည္တြင္ လူအမ်ားစုႀကီးကိုးကြယ္ရာျဖစ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းကို ေျပာရမည္ ဆိုလွ်င္ အျခားဘာသာတရားမ်ားကို ထိခုိက္ရန္မဟုတ္ေသာ္လည္း ဗုဒၶဘာသာသည္ ေရွးပေဝဏီမွစ၍ ျဖည့္စြက္ ခဲ့ၾကသည့္ ေသးသိမ္ည့ံဖ်င္းေသာ ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ခ်က္မ်ားကိုသာ သန္႔စင္ေအာင္ ေဆာင္ ရြက္ႏုိင္မည္ ဆိုပါက ဗုဒၶဘာသာသည္ ကမာၻေပၚတြင္ အႀကီးမားဆံုးေသာ အဘိဓမၼာတစ္ခုျဖစ္လာႏုိင္ သည့္ အလားအလာမ်ားရွိေလသည္။
သို႔ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္ ဗုဒၶဘာသာ၏သံဃာေတာ္မ်ားကို တစ္ခု အထူးေလွ်ာက္ထားလိုပါသည္။ သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္မ်ား ဘုရား... အရွင္ျမတ္တို႔သည္ ကမာၻေပၚ၌ အႀကီးမားဆံုးေသာ ဘာသာတရား တစ္ခု၏ အေမြခံမ်ား ျဖစ္ေတာ္မူၾကပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္ ကို သန္႔စင္ေအာင္ေဆာင္ရြက္၍ ကမာၻတစ္ဝန္း သာသနာျပဳေတာ္မူၾကၿပီး ေမတၱာတရား ေစတနာတရား တို႔ကို လူသားတစ္ရပ္လံုးအား ကာလဆံုး အထိ ေဟာၾကားေတာ္မူၾကပါ။ သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္မ်ား ဘုရား... တပည့္ေတာ္တို႔သည္ အရွင္ဘုရား တို႔အား ေမတၱာတရား ေစတနာတရား ပြားမ်ားေစသူမ်ား အျဖစ္ အသက္ထက္ဆံုး ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္ပါမည္။
တပည့္ေတာ္တို႔သည္ အရွင္ဘုရားတို႔ေဟာေျပာ သည့္ ေမတၱာတရား၊ ေစတနာတရားကို တစ္မ်ဳိးသားလံုး အတြက္သာမက ကမာၻတစ္ဝန္းလံုးရွိ လူသား အားလံုးအတြက္ပါ လုိက္နာက်င့္သံုးပါမည္။ ဤတရားမ်ဳိး တို႔သည္သာလွ်င္လည္း တပည့္ေတာ္တုိ႔တုိင္း ျပည္၌ ယေန႔အထိ အလြန္လိုအပ္ေနသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္တို႔စြမ္းအားရွိသမွ် အရွင္ ဘုရားတို႔အား ကူညီေထာက္ပံ့ပါမည္။ သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္ ဘုရား...။ ကမာၻ႕သမုိင္းတြင္ ပါ၀င္ရန္ အရွင္ဘုရားတုိ႔တြင္ ႀကီးမားေသာအခန္းက႑ရွိပါသည္။ အရွင္ဘုရား တို႔ ေအာင္ျမင္ေတာ္မူပါလွ်င္ လူသားတစ္ရပ္လံုးက အရွင္ဘုရားတုိ႔အား ေခတ္အဆက္ဆက္ ၾကည္ညဳိ ကိုးကြယ္ၾကပါလိမ့္မည္။
ဤ သည္ပင္လွ်င္ အရွင္ဘုရားတို႔၏ဘာသာတရားက အရွင္ဘုရားတို႔အတြက္ ခ်မွတ္ထားသည့္တာဝန္ျဖစ္ ၍ အရွင္ဘုရားတို႔၏တုိင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ဳိးအတြက္လည္း ဤသို႔ေသာ "ႏိုင္ငံေရး"လုပ္ျခင္းသည္ပင္လွ်င္၊ အမြန္ျမတ္ဆံုးေသာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္ ဘုရား။ ျပည္သူမ်ားအၾကား ႂကြသြားေတာ္မူၾက၍ ညီ ညႊတ္ျခင္းတရား၊ ေမတၱာတရားတို႔ကိုေဟာၾကားေတာ္မူၾကပါ။ တုိင္းျပည္တစ္ဝန္း လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေစာင္းမက်န္ မြန္ျမတ္ေသာ လြတ္လပ္မႈအေၾကာင္း၊ ကိုးကြယ္မႈတြင္ လြတ္လပ္ေရး၊ အခ်ိန္မေရြး ေနရာမေရြး တရားဓမၼေဟာၾကားမႈတြင္ လြတ္လပ္ေရး၊ ေၾကာက္ရြံ႕ေနရမႈ အသိဉာဏ္ကင္းမဲ့ေနရမႈ အယူသည္းမႈစသည္တုိ႔မွ လြတ္လပ္ေရးအေၾကာင္းတို႔ကို ေဟာၾကားေတာ္မူၾကပါ။ ျပည္သူမ်ားအား ကိုယ့္ ကိုယ္ကိုယ္ အားကိုးလာေအာင္၊ စိတ္ေရာ႐ုပ္ပါ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္လည္ထူေထာင္လာေအာင္ ေဟာၾကား ေတာ္မူၾကပါ။ ဤတာဝန္မ်ားႏွင့္ အျခားမြန္ျမတ္ေသာ တာဝန္မ်ား အရွင္ဘုရားတို႔ထံတြင္ က်န္ရွိပါသည္။ ဤ တာဝန္မ်ားကို ေက်ပြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူႏုိင္ၾကပါမည္လား။ အေျဖမွာ အရွင္ဘုရား တုိ႔ လက္တြင္သာရွိပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ႏုိင္ငံေရးကိစၥ ျပန္ဆက္ပါမည္။ ႏုိင္ငံေရးကိစၥေျပာလုိ႔ မဆံုးေသးပါ။ အမွန္အားျဖင့္ ႏုိင္ငံေရး ဆိုသည္မွာအဆံုးမရွိပါ။ ႏုိင္ငံေရးဆိုသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ေနရသည့္ သံသရာပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အဆံုးမရွိ တဝဲလည္လည္ လည္ပတ္ေနေသာ အက်ဳိးႏွင့္အေၾကာင္း၊ အတိတ္ႏွင့္ပစၥဳပၸန္၊ ပစၥဳပၸန္ႏွင့္ အနာဂတ္တို႔၏သံသရာႀကီးပင္ျဖစ္ပါသည္။ ယေန႔ ႏုိင္ငံေရးတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖုိ႔ ဘာအ ေၾကာင္း၊ ဘာအက်ဳိး၊ ဘာအတိတ္၊ ဘာပစၥဳပၸန္၊ ဘာအနာဂတ္ရွိေနပါသလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ စစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကရ သည္။ ဤစစ္ပြဲတို႔၏အေၾကာင္းက ဘာလဲ၊ အက်ဳိးက ဘာလဲ၊ ဒါေတြကိုစစ္ေဆးၾကည့္ၾကပါစို႔။
မၾကာေသးမီကာလအထိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပည္ကိုေတာင္ ခ်မ္းသာမေပးေသာ မုန္တုိင္းကမာၻထဲတြင္ ကၽြန္ ေတာ္တို႔ ေနခဲ့ရသည္။ ဤသည္၏အေၾကာင္းက ဘာလဲ၊ ဖက္ဆစ္ဝါဒပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ဘာေၾကာင့္ ဖက္ဆစ္ဝါဒ ျဖစ္ရသလဲ၊ ဖက္ဆစ္ဝါဒဆိုတာ ဘာလဲ။ ဖက္ဆစ္ဝါဒဆိုသည္မွာ အဓိကအားျဖင့္ ဂ်ာမနီ ျပည္တြင္ ထုတ္လုပ္၍ အီတလီအဝတ္တန္ဆာကို ဝတ္ဆင္ထားကာ ဂ်ပန္က ကူးယူခဲ့ၿပီး မၾကာေသးမီ အခ်ိန္ အထိ (ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တုိင္းျပည္အပါအဝင္) ကမာၻ႕အႏွံ႔အျပားမွ တင္သြင္းခဲ့ေသာ ကမာၻက ေတြ႕ဖူး သမွ်တြင္ အဆိုးဝါးဆံုးျဖစ္သည့္ အရင္းရွင္ဝါဒ၏ရလဒ္တစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။
ဖက္ဆစ္ဝါဒသည္ အေဖာက္ ျပန္ဆံုးေသာ စစ္ဝါဒ၊ နယ္ခ်ဲ႕ဝါဒႏွင့္ ဘ႑ာအရင္းအႏွီး၏စိုးမိုးမႈျဖစ္သည္။ လူသားတို႔ႏွင့္သမုိင္းအတြက္ ဤမွ်ေလာက္ ဆုိးဝါးလွေသာဝါဒ ဘယ္လိုေပၚေပါက္လာပါသလဲ။ အေျဖမွာ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္၏နိယာမတို႔ တြင္ တည္ရွိပါသည္။ အရင္းရွင္စနစ္သည္ ပရမ္းပတာကုန္ထုတ္လုပ္မႈႏွင့္ ၎မွ အက်ဳိးသက္ေရာက္ သည့္ စည္းစိမ္ဥစၥာကို မညီမွ် ခြဲေဝမႈတို႔အေပၚ အေျခခံသည္ျဖစ္ရာ သူဖန္တီးသည့္ ျပႆနာ ကို သူမရွင္း ႏုိင္ျဖစ္လာေတာ့သည္။ သို႔မေျဖရွင္းႏုိင္ဘဲ လူလူခ်င္း၊ လူမ်ဳိးလူမ်ဳိးခ်င္း၊ တုိင္းျပည္ တုိင္းျပည္ခ်င္း ရင္ ၾကားေစ့၍မရႏုိင္ေသာ ပဋိပကၡမႈမ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ရာ ဤပဋိပကၡမႈတို႔သည္လည္း အရွင္းရင္စနစ္ မွ ေပါက္ဖြားလာသည့္ အျမတ္ရလုိေဇာ၊ ေလာဘေဇာ၊ မုန္တီးစိတ္ စသည့္ သေဘာ တုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း အရင္းရွင္စနစ္မွပင္ ပံုသြင္းလုိက္သည့္ သိပၸံတည္းဟူေသာ ပညာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း ႀကီးမားစြာ နက္ ႐ႈိင္းက်ယ္ျပန္႔လာခဲ့ေလသည္။
အရင္းရွင္စနစ္၏ပဋိပကၡ အက်ပ္အတည္းတို႔ ပိုမို၍နက္႐ႈိင္းလာသည္ႏွင့္ အမွ် အရင္းရွင္စနစ္သည္ ပို၍ဂမူး႐ွဴးထိုးျဖစ္လာကာ ပရိယာယ္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ လိမ္လည္လွည့္စားမႈအမ်ဳိးမ်ဳိး၊ မုိက္မဲမႈအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔ကို ျပဳလုပ္ လာခဲ့ရေလသည္။ သူဖန္တီးလုိက္ေသာ "ကုန္ပစၥည္းပိုမိုထုတ္လုပ္မႈ" အက်ပ္အတည္းကို မေျဖရွင္းႏုိင္ ေတာ့ေသာ အရင္းရွင္ႏုိင္ေတာ့ေသာ အရင္းရွင္စနစ္သည္ ကုန္ပစၥည္း မ်ား၊ စက္ကိရိယာ မ်ားကို ဖ်က္ဆီးပစ္လာသည္ အလုပ္သမားမ်ားအား ပို၍ေသြးစုပ္လာသည္။ ျပည္ တြင္းေစ်းကြက္မ်ား အပူတျပင္း ရွာလာသည္။ ႏုိင္ငံျခားေစ်းကြက္မ်ား၊ ကိုလိုနီမ်ားကို ကမန္းကတန္းရွာ လာသည္။ အျမတ္ အစြန္း ပို၍ပို၍လုိခ်င္လာေလေလ၊ နည္း၍နည္း၍ရေလေလျဖစ္လာသည္။
သုိ႔ျဖစ္၍ တုိင္းျပည္တြင္းမွ အရင္းရွင္အခ်င္းခ်င္းသည္လည္းေကာင္း၊ တစ္တုိင္းျပည္ႏွင့္ တစ္တုိင္းျပည္ သည္ လည္းေကာင္း၊ အကန္႔အသတ္မရွိယွဥ္ၿပဳိင္လာၾကသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ တစ္စတစ္စ တစ္ဦးကို တစ္ဦး သတ္၍ တုိင္းျပည္အလိုက္လည္းေကာင္း၊ တိုင္းျပည္ခ်င္းေပါင္း၍လည္းေကာင္း "ထရပ္စ္"၊ "ကာတယ္" အစရွိ သည့္ လက္ဝါးႀကီးအုပ္လုပ္ငန္းမ်ား ထူေထာင္လာၾကသည္။ ဤလုပ္ငန္းမ်ားက တစ္ဖန္ ယွဥ္ၿပဳိင္မႈ ကို အျပင္းအထန္လုပ္လာၾကျပန္ၿပီး စားက်က္သစ္ နယ္ေျမသစ္တို႔ကိုရွာျခင္း၊ စားက်က္ေဟာင္း နယ္ေျမ ေဟာင္းတို႔ကို ပိုမိုရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္စြာ ေသြးစုပ္ျခင္းျပဳလာရာ ေနာက္ဆံုး၍ အရင္းရွင္ႏွင့္ အလုပ္သ မား၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏုိင္ငံႏွင့္ တစ္ႏုိင္ငံ၊ နယ္ခ်ဲ႕ႏုိင္ငံႏွင့္ ကိုလိုနီႏုိင္ငံတုိ႔သည္ ႀကီးစြာေသာတုိက္ပြဲမ်ားျဖစ္လာ ၾကလ်က္၊ ေဒသအလုိက္ စစ္တုိ႔မွအစျပဳလ်က္ တစ္ကမာၻလံုးသို႔ ကူးစက္လာကာ အရင္းရွင္စနစ္၏အ ေျခခံအုတ္ျမစ္ ကိုပါ ထိပါးလာေလသည္။
ဤသည္မွအၾကမ္းအားျဖင့္ အရင္းရွင္စနစ္၏ဖြံ႕ၿဖဳိးမႈဆိုင္ရာ နိယာမပင္ျဖစ္သည္။ ဤနိယာမတို႔မွာ သူတုိ႔၏ သဘာဝႏွင့္ ယုတိၱအရပင္ အက်ပ္အတည္းမ်ား၊ စစ္ပြဲ မ်ားဆီသို႔ဦးတည္လ်က္ရွိရာ ဤကမာၻေျမေပၚတြင္ အရင္းရွင္ စနစ္တည္ရွိေနသမွ် ကာလပတ္လံုးသမုိင္း ၏ယုတိၱက်ေသာ ဂီတသံကိုနာခံလ်က္ သူ႔ကိုယ္သူ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ဘဝကို မေျပာင္းလဲေသးသမွ် ကာ လပတ္လံုး ဤအတုိင္းပင္ ဦးတည္ေနမည္ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ အရင္းရွင္ေလာကသည္ ဤအမႈကို မလိုလား။ သို႔ျဖစ္၍ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ သူ႔ကိုယ္သူ က်ားကန္ထားေလသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ "ဘ႑ာအရင္း" တည္းဟူေသာ အခ်င္းအရာကိုပင္ နယ္ခ်ဲ႕ စနစ္၊ ဖက္ဆစ္စနစ္တည္းဟူေသာ အသြင္သစ္ႏွစ္မ်ဳိးျဖင့္ ေပၚထြက္လာေလသည္။
သို႔ျဖစ္လွ်င္ တစ္ခုတည္းေသာ အရာဝတၳဳ၏မ်က္ႏွာစာႏွစ္ခုသာျဖစ္သည့္ ဖက္ဆစ္စနစ္ႏွင့္ နယ္ခ်ဲ႕ စနစ္ သည္ ယခု ၿပီးဆံုးသြားသည့္ ကမာၻစစ္တြင္ ဘာေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္း အ တုိက္အခံျပဳခဲ့ၾကပါသလဲ၊ အေျဖကို အရင္းရွင္ စနစ္ ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္မႈ၏ယုတိၱတြင္ပင္ ေတြ႕ရျပန္သည္။ သမုိင္းဆိုသည္မွာ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္၊ သို႔မဟုတ္ လူပုဂၢဳိလ္တစ္စု၏ေစတနာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာ သည္မဟုတ္ဘဲ သမုိင္း၏ ေတာင္းဆိုခ်က္တည္း ဟူေသာ သံမဏိနိယာမမ်ားအတုိင္း ျဖစ္ေပၚျခင္းျဖစ္ သည္။
ဤနိယာမမ်ား၏အညႇာအတင္းမဲ့ေသာ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားကို ယခုဆယ္ႏွစ္အတြင္း၏အျဖစ္ အပ်က္ မ်ားက ထင္ရွားစြာသာဓကျပသေနသည္။ အစပထမ၌ၿဗိတိန္ျပည္၊ ျပင္သစ္ျပည္ႏွင့္ အျခားတုိင္း ျပည္တို႔မွ နယ္ခ်ဲ႕ အသုိင္းအဝိုင္းတို႔က ဖက္ဆစ္စနစ္တည္းဟူေသာ သူတုိ႔၏ညီအစ္ကိုဝမ္းကြဲကေလးကို ေျမေတာင္ ေျမႇာက္ ေပးခဲ့ပံုကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ဥပမာဆိုလွ်င္ ၿဗိတိန္ျပည္ရွိ ျမဴနစ္အုပ္စု သည္ အက္ဘီစီနီယာႏွင့္ မန္ခ်ဴးရီးယား မုဒိမ္းက်င့္ခံလုိက္ရျခင္း၊ ဖက္ဆစ္စနစ္ စပိန္ျပည္၊ ဂ်ာမနီျပည္ ဥေရာပႏွင့္ ကမာၻတြင္ ေအာင္ပြဲခံႏုိင္ျခင္းတုိ႔အတြက္ အေတာ္မ်ားမ်ား တာဝန္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အေရွ႕ဘက္တြင္လည္း နယ္ခ်ဲ႕စနစ္၏အုပ္စိုးသူ အသုိင္းအဝုိင္းမ်ားသည္ပင္လွ်င္ ဂ်ပန္စစ္ဝါဒကို နည္း အမ်ဳိးမ်ဳိး ႏွင့္ ေျမႇာက္ပင့္ေပးခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။
ဤေဖာက္ျပန္ေရးအင္အားစုမ်ားသည္ ျပည္တြင္းျပည္ပ ၌ ေပၚထြက္လာေနဆဲျဖစ္ေသာသမုိင္းအရ တုိးတက္ ေသာ ဖရင္ကင္စတိန္သတၱဝါႀကီးက သူတို႔ကို ျပန္ ရန္မူကာ သူတုိ႔လည္မ်ဳိႏွင့္ ကမာၻ႔လည္မ်ဳိ ကိုညႇစ္ရန္ ၿခိမ္းေျခာက္ေလေတာ့သည္။ ထုိအခါ သမုိင္း၏သံ မဏိနိယာမ၏ေတာင္းဆိုခ်က္အရ ဖက္ဆစ္စနစ္ ကို ျပန္လည္တုိက္ခုိက္ရေလေတာ့သည္။ သို႔ျဖစ္သည့္ တုိင္ေအာင္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံ၊ တ႐ုတ္ျပည္ ႏွင့္အျခားဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈမ်ားျဖစ္ၾကေသာ သမုိင္းအရ တုိးတက္ေအာင္ အင္အားစု မ်ားႏွင့္ မဟာမိတ္ျပဳရမည္ကို ေသလုေအာင္ေၾကာက္ရြံ႕ၿပီး ဖက္ဆစ္စနစ္ကို ပထမပိုင္း၌စိတ္မပါတပါ တုိက္ခုိက္ခဲ့ၾကသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အျမင္ပင္ျဖစ္သည္။ ဤအျပစ္ဒဏ္အ တြက္လည္း သူတို႔ပင္ အႀကီးအက်ယ္ ခံခဲ့ရသည္။
ဥေရာပတုိက္တစ္ဝွန္းႏွင့္ အာရွတုိက္၌ ဖက္ဆစ္တုိ႔ ပထမပိုင္းတြင္ လွ်ပ္ျပက္သည့္ပမာ တုိက္ခုိက္သိမ္းပိုက္ႏုိင္ခဲ့ၾကျခင္းမွာ ၎တုိ႔၏မုိက္မဲေသာ အျပဳအမူ တို႔ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ ဗမာျပည္တြင္ ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ သည္ ဗမာျပည္သူတို႔ကို တုိင္ပင္ျခင္းလံုးဝမ ျပဳဘဲ၊ တုိင္းျပည္ကို ခုခံကာကြယ္ရန္ လည္းဂ႐ုမျပဳဘဲ၊ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားက ခုခံကာကြယ္ႏုိင္ေအာင္ လည္း မျပဳလုပ္ဘဲ စစ္ပြဲဝင္ ႏုိင္ငံျဖစ္သည္ဟု ေၾကညာကာ က်ဴးေက်ာ္မႈကို ဖိတ္ေခၚခဲ့သည္။ တစ္ၿပဳိင္ နက္ထဲမွာပင္ ဗမာျပည္သူ လူထု အား စစ္တိုက္ရက်ဳိးနပ္ေစရမည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုမေပးခဲ့ဘဲ ေရွးမ ဆြကပင္ အတၱလႏၱိတ္စာခ်ဳပ္ႏွင့္ အျခားစာခ်ဳပ္ တို႔တြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ စစ္ႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ရြယ္ ရြယ္ခ်က္မ်ား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားသည္ အိႏၵိယျပည္၊ ဗမာျပည္စသည့္ ၿဗိတိသွ်ပိုင္နယ္တို႔ႏွင့္ မသက္ဆုိင္ေစရ ဟု ေၾကညာခဲ့သည္။
ပထမပိုင္းတြင္ ဖက္ဆစ္စနစ္ကို ဤသို႔ု တုိက္ခဲ့ၾကျခင္းျဖင့္ စစ္႐ႈံးမတတ္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ သမုိင္း၏ အင္အားစုမ်ားက နယ္ခ်ဲ႕သမားတို႔၏ ဆႏၵထက္အင္အားပိုမို ႀကီးမားခဲ့ေလသည္။ သူတို႔သည္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံ ႏွင့္ မဟာမိတ္ျပဳခဲ့ၾကရေတာ့ သည္။ ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ဂ်ပန္စစ္ဝါဒီကို တစ္ဦးတည္း ခုခံတုိက္ခုိက္ေနခဲ့ရေသာ တ႐ုတ္ကိုအကူ အညီေပးရေလေတာ့သည္။ သူတို႔သည္ ျပည္သူလူထုထံသို႔လည္း ပို၍ပို၍ခ်ဥ္းကပ္လာရေလေတာ့ သည္။ ကမာၻေပၚရွိ ျပည္သူလူထုမ်ား၊ အထူး သျဖင့္ ဖက္ဆစ္အာဏာရွင္စနစ္၏ဖဝါးေအာက္ေရာက္ေန ရေသာ ျပည္သူလူထုမ်ားကို ပို၍ စည္း႐ံုး လာရေလေတာ့သည္။ သူတုိ႔သည္ စိတ္မပါေသာ္လည္း သူတုိ႔ တုိင္းျပည္ႏွင့္ ကမာၻတစ္ဝွမ္းရွိ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ား ႏွင့္ မဟာမိတ္ျပဳရေလေတာ့သည္။
ဤသို႔အား ျဖင့္ ကမာၻ႔ျပည္သူလူထုအား အခြင့္အေရးအနည္းငယ္စီလီၤ၍ေပးရင္း သူတို႔၏ ေထာက္ခံကူညီမႈ ကို ရယူ ကာ စစ္တိုက္ခုိက္ခဲ့ၾကရေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဤေနရာ၌အေရးႀကီးသည့္အခ်က္မွာ နယ္ခ်ဲ႕သမား က လုိက္ေလ်ာေပးကမ္းခဲ့သည့္ အခြင့္အေရးဆိုသည့္ အခ်က္မဟုတ္ဘဲ အေျခအေန၏သံမဏိယုတိၱအရ ျပည္သူ လူထုကိုခ်ဥ္းကပ္၍ ဖက္ဆစ္တို႔စတင္ေမႊးခဲ့ေသာ စစ္ပြဲကို တုိက္ခုိက္ေအာင္ျမင္ခဲ့ျခင္းျဖင့္ သူတို႔ အေျခအေနကိုပါ အားနည္းေစခဲ့ရၿပီး၊ ကမာၻတစ္ဝွန္းရွိ ျပည္သူလူထု၏ တိုးတက္လႈပ္ရွားမႈတို႔မွာမူ မ်ား စြာအင္အားႀကီးထြားလာခဲ့ၾကၿပီး ေနရာမ်ားစြာတို႔၌ သူတို႔ခ်ည္းအားျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အရယူႏုိင္ခဲ့ၾက သည္ဆုိေသာအခ်က္သာျဖစ္သည္။ ဒုတိယကမာၻစစ္ႀကီးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဤသို႔ေသာ ျမင္ကြင္းႀကီး ခင္းက်င္းျပသခဲ့သည္။ ဖက္ဆစ္စနစ္သည္ စစ္ေရးအရသာ က်ဆံုးသြားခဲ့ျခင္းျဖစ္၍ အျမစ္ႏွင့္တကြ အသက္ရွင္ လ်က္ရွိေသးသည္ ဆိုသည္ကားမွန္၏။
အနည္းဆံုး စပိန္ျပည္တစ္ျပည္တြင္ ဖက္ဆစ္စနစ္ သည္ တကယ့္ႀကီးမားထြားႀကဳိင္းစြာ တည္ရွိေနေသးသည္ကို ျမင္ေနရေသးသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ တုိင္း ျပည္မ်ားတြင္လည္း နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ၿခံဳခိုတိုက္ခုိက္ၾကရန္ ေခ်ာင္းေျမာင္းေစာင့္ဆုိင္းေနၾကေသးသည္ ကိုလည္း ေတြ႕ေနရေသးသည္ ဒီမိုကေရစီဝါဒ၏ေမြးရာျဖစ္ေသာ ၿဗိတိန္ျပည္မွာပင္ ဆာေအာ့စဝါလ္ ေမာ္စလီဦးေဆာင္ေသာ ဖက္ဆစ္ဝါဒကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသုိင္းအဝုိင္းအခ်ဳိ႕က အ႐ိုအေသေပးဆဲပင္ျဖစ္ သည္။ ကမာၻ႔စီးပြားေရး လက္ဝါးႀကီးအုပ္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားျဖစ္ေသာ ထရပ္စ္မ်ား၊ ကာတယ္မ်ားတြင္ ဖက္ဆစ္စနစ္ကို ေတြ႕ျမင္ေနရေသးသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပည္သူမ်ားအပါအဝင္ သိန္းေပါင္းေျမာက္ျမား စြာေသာ လူညဳိလူမဲတို႔အား ကၽြန္ျပဳထားေသး ရာတြင္ လည္း ဖက္ဆစ္စနစ္ကို ေတြ႕ျမင္ေနရေသးသည္။ ဤအျမစ္မ်ားကို လံုးဝမသုတ္သင္ႏုိင္ေသးသမွ် ကာလပတ္လံုး ကမာၻႀကီးသည္ လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ သူမ်ားကအဘက္ဘက္တြင္ တိုးတက္ ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးအတြက္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေနထုိင္ၾကရာ ကမာၻႀကီးမ ျဖစ္ေသးသမွ် ကာလပတ္လံုး ၿပီးခဲ့သည့္ စစ္မီးႀကီး၏ျပာပံုမွ ေန၍ခုိင္ၿမဲေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေတြ႕ရွိခဲ့ပါ ၿပီဟု မဆိုႏုိင္ေသးေပ။ ကမာၻ႔ကုလသမဂၢ ရွိသည္ကား မွန္ပါသည္။
ကုလသမဂၢ၏ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားမွာ လည္း ခ်ီးက်ဴးေလာက္သည္မွာ မွန္ပါသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္ရန္အတြက္ ႏုိင္ငံေပါင္းစံုအဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ထက္ ပိုမိုအင္အားေကာင္းေသာ စက္ယႏၱရား မ်ားတည္ေဆာက္ထားသည္ကား မွန္ပါသည္။ ႏုိင္ငံ ေပါင္းစံု လက္နက္ကုိင္တပ္တစ္တပ္ရွိ႐ံုမက ဆိုဗီယက္ ယူနီယံ ႏွင့္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတို႔ ပါဝင္ ၾကျခင္းေၾကာင့္ ပို၍ထိေရာက္ေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ႏုိင္သည္ကား မွန္ပါသည္။ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ႀကီးငါးႀကီးတြင္တစ္ဦးျဖစ္သည္ကား မွန္ပါသည္။ ကုလသမဂၢ၏ ဘရက္တန္ဝဒ္ကြန္ဖရင့္တြင္ ဆံုးျဖတ္ တည္ေထာင္ခဲ့သည့္ ကမာၻ႔ဘဏ္၊ ကမာၻ႔ ေငြေရးေၾကးေရးအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ အစရွိသည္တို႔ျဖင့္ စီးပြားေရး၊ ဘ႑ာ ေရးတံတုိင္းမ်ားကို ၿဖဳိခ်ရန္ႏွင့္ ကမာၻ႔စီးပြားေရး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈျပဳလုပ္ရန္ လမ္းခင္းထားၿပီးျဖစ္ သည္ကား မွန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကုလသမဂၢ ကို စိတ္အားထက္သန္စြာေထာက္ခံသူတုိ႔သည္ပင္လွ်င္ ယင္းအဖြဲ႕အစည္းသည္ ယေန႔လူသား တုိ႔ ထိုထက္မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ၾကေတာ့ၿပီဟု မေျပာႏုိင္ေသးေပ။ စစ္ႏုိင္ေသာႏုိင္ငံမ်ားက သိမ္းပိုက္ လုိက္ေသာ ကိုလိုနီႏုိင္ငံအေဟာင္းမ်ား၏ျပႆနာကို ေမ့ထားၾက ေသးသည္။
သူတို႔၏ႏုိင္ငံေရး စီးပြားေရးေရွ႕ေနမ်ားမွာ ဝိုးတိုးဝါးတားပင္ရွိေသးသည္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာ အျပစ္ျမင္လိုေသာ စိတ္ထားမရွိပါ။ သို႔ေသာ္ ပထမကမာၻစစ္ပြဲအၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအား ထုတ္မႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ၿဗိတိသွ်သမုိင္းဆရာတစ္ဦး၏ မွတ္ခ်က္မ်ားကို ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပရပါ လိမ့္မည္။ သူ႔မွတ္ခ်က္မွာ "အျဖစ္အပ်က္မ်ား ခန္႔ျငားသေလာက္ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား မခန္႔ျငားၾကေသး။ သူတုိ႔သည္မၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔တုိင္းျပည္ရွိ လူနီမ်ားႏွင့္ ကပၸလီမ်ား ပတ္သက္၍ ကိုယ္ပုိင္ျပ႒ာန္းခြင့္ အေျခခံမူကို ခ်ဳိးဖ်က္ခဲ့ၾကေသာ အေမရိကန္စိတ္ဝါဒသမားတုိ႔သည္ ကိုယ္ပုိင္ျပ႒ာန္းခြင့္မ်ား ထည့္သြင္းခ်ဳပ္ဆိုထားသည့္ စာခ်ဳပ္မ်ားကို ေဖာက္ဖ်က္မိၿပီဆိုကာ အိႏၵိယျပည္ ႏွင့္ အီဂ်စ္ျပည္တို႔မွ ဆုတ္ခြာေပးရန္ မရည္ရြယ္ေသာ အဂၤလိပ္စိတ္ဝါဒသမားတို႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းခဲ့ၾကၿပီ။ လူ႔သဘာဝ မွာ မဟန္ေတာ့ၿပီဟု အမ်ားကယူဆေနၾကၿပီ။ ဒီမိုကေရစီကို ဥေရာပတြင္ လံုၿခဳံစြာမထူ ေထာင္ႏုိင္ေသး။ ေအာင္ပြဲ၏ေတာက္ပမႈျဖင့္ ဝမ္းသာရႊင္လန္းျဖစ္ျခင္းတို႔ကို စိတ္ပ်က္အားငယ္မႈ၊ မေက် နပ္မႈ တို႔က ဖံုးကြယ္ပစ္ခဲ့ေလၿပီ... "။
ကုလသမဂၢကိုအစျပဳ၍ ေကာင္းေသာအဆံုးသို႔ေရာက္ေအာင္ ဆုိဗီယက္ယူနီယံ၊ အေမရိကန္ႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္တို႔တြင္ ဧရာမတာဝန္မ်ားရွိရာ ကမာၻ႔လူသားအမ်ားစုႀကီး၏ယံုၾကည္အားထားေသာ ၿငိမ္း ခ်မ္းမႈေပးရန္ ဤတုိင္းျပည္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္သည္။ ဆိုဗီယက္ျပည္သူတုိ႔သည္ မတြန္႔မ ဆုတ္ေသာ ဇြဲသတိၱျဖင့္ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္တည္ေဆာက္္ခဲ့ျခင္း၊ စီမံကိန္းစီးပြားေရးစနစ္ တည္ေဆာက္ခဲ့ ျခင္း၊ အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာ သူတုိ႔ဘာသာပင္ ဖက္ဆစ္တို႔ကို တုိက္ခုိက္သုတ္သင္ခဲ့ရလင့္ကစား ဖက္ဆစ္ မ်ား က်ဆံုး သြားေရးအတြက္ အားေပးခဲ့ျခင္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ားစြာအားတက္ခဲ့ပါသည္။ ဆိုရွယ္လစ္ အဖႏုိင္ငံေတာ္၏ အင္အားႀကီးမားမႈကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္သက္၍ ဥေရာပတုိက္၌ ဖက္ ဆစ္စနစ္ကို က်ဆံုးေအာင္ တုိက္ခုိက္ရာတြင္ ပါဝင္ခဲ့သည့္ အခန္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသိအမွတ္ ျပဳပါသည္။
ဆန္ဖရန္စစၥကိုတြင္လည္းေကာင္း၊ ျပည္တြင္းေရးတြင္လည္းေကာင္း၊ ကိုလိုနီျပည္သူတို ဘက္မွ ဤဆိုရွယ္လစ္ႏုိင္ငံေတာ္က ရပ္တည္ခဲ့ပံုကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ စြဲၿမဲစြာမွတ္သားမိပါသည္။ အ လားတူစြာပင္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ထုတ္လုပ္စြမ္းအားႀကီးမားပံု၊ ဖက္ဆစ္စနစ္ကို ထိေရာက္စြာ တုိက္ခုိက္ႏုိင္ပံုကိုလည္း အ့ံၾသ၍ ဖက္ဆစ္စစ္ပြဲတြင္ အစြမ္းကုန္ပါဝင္ေရးအတြက္ ဥေရာပႏွင့္ ပစိဖိတ္ ေဒသတို႔ကို စစ္တပ္အင္အားေျမာက္ျမားစြာ ပို႔လႊတ္သည္ကိုလည္း အထူးသေဘာက်ပါသည္။ အတၱလ ႏိၱတ္စာခ်ဳပ္ကို ကြယ္လြန္သြားသည့္ သမၼတ႐ုစ္စ္ဗဲ့ အဓိပၸာယ္ျပန္ပံုအရႏွင့္ သမၼတထ႐ူးမင္း၏ႏုိင္ငံျခား ေရးဝါဒ အခ်က္ ၁၂ ခ်က္အရ ကမာၻေပၚရွိ ႏုိင္ငံအားလံုး၏လြတ္လပ္မႈကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရန္ ဤ ကမာၻ႔ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံႀကီးမ်ားက ရည္ရြယ္သည္ုဆိုေသာေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔မ်ားစြာ စိတ္အား တက္ ပါသည္။
ကမာၻ႔ပထမဆံုး ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံႀကီးႏွင့္တကြ သူ၏သမုိင္းဝင္ပုဂၢဳိလ္ႀကီးမ်ားျဖစ္သည့္ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္၊ ေသာမတ္စ္ဂ်က္ဖာဆင္၊ အီဘရာဟင္လင္ကြန္း၊ သမၼတ႐ုစ္စ္ဗဲ့တို႔က ကမာၻ႔လြတ္လပ္မႈ အတြက္ အေထာက္အကူ ေပးခဲ့သည္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔မ်ားစြာအားရဝမ္းသာျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ ေတာ္တို႔ တုိင္းျပည္မွာ သမၼတလင္ကြန္း၏ "ျပည္သူမ်ား၏ ျပည္သူမ်ားအတြက္ ျပည္သူ႔အစိုးရ"ဆိုေသာ စကားကိုပင္ ေကာင္းစြာနားလည္ေနၾကပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးပိတ္အေနႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏အင္အားႀကီးမားသည့္ အိမ္နီးခ်င္း ျဖစ္ေသာ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးကၿပီးခဲ့သည့္ ဆယ္ႏွစ္အတြင္း သမုိင္းတြင္မည့္ျဖစ္ရပ္တို႔ တြင္ ၎၏ အင္အားႀကီးမားမႈကို ျပသႏုိင္သည့္အတြက္လည္း အထူးဂုဏ္ယူပါသည္။ အင္အားႀကီးမား ေသာ ရန္သူကို ႏွစ္ေပါင္းရွည္ၾကာစြာ တစ္ဦးတည္း ဇြဲသတိၱရွိရွိျဖင့္ ရင္ဆုိင္တုိက္ခုိက္သည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေလးျပဳပါသည္။ ၎တုိ႔ ယခုလို ေအာင္ပြဲရခဲ့ျခင္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ဂုဏ္ယူပါ သည္။ ဤေအာင္ပြဲကို အာ႐ွတုိက္ ၏ေအာင္ပြဲအျဖစ္ျဖင့္ ခ်ီးက်ဴးကာ အာ႐ွတိုက္ႏွင့္ ကမာၻလြတ္လပ္ေရး အတြက္ ဂုဏ္ေရာင္ ေျပာင္စြာ တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့မႈကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသိအမွတ္ျပဳပါသည္။
ယခုအခ်ိန္၌ ေခ်ာေမာေအာင္ျမင္ေနၿပီဟု ကၽြန္ေတာ္တို႔ယံုၾကည္ေသာ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီး စုစည္း ညီညြတ္ေစေရး လုပ္ ငန္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်ီးက်ဴးပါသည္။ သို႔ျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္လည္း အက်ယ္အဝန္း ႏွင့္ လူ ဦးေရတုိ႔တြင္သာမက အျခားအဘက္ဘက္မွပင္ ႀကီးမားလွေသာ ဤကမာၻ႔ ႏုိင္ငံႀကီး သံုးႏုိင္ငံသည္ စု စည္းညီညြတ္ၾကလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္သည္။ ႏုိင္ငံေပါင္းစံု အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ကဲ့သုိ႔ ကိုယ့္တပည့္တပန္း ႏွင့္ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ႏိုင္ငံေရးကစားခဲ့ၾကသလို မလုပ္ေတာ့ဟု ေမွ်ာ္လင့္ ပါသည္။ သုိ႔မွသာ မညီမွ်မႈမ်ားျဖင့္ ႁပြမ္းတီးသည့္ ကမာၻေဟာင္းတစ္ခု ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေရး အားထုတ္မႈမ်ားကို တားဆီးႏုိင္လိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္သည္။
အေမွာင္ကြက္တစ္ကြက္မွမရွိဘဲ လြတ္လပ္မႈ အလင္းေရာင္ လႊမ္းေသာ ကမာၻသစ္တစ္ခုျဖစ္လာေအာင္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အားက်မခံႀကဳိးစားၾကလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္ လင့္သည္။ ကုလသမဂၢႀကီးသည္ ႏုိင္ငံေပါင္းစံုအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ႀကီးကဲ့သို႔ အစိုးရမ်ားႏွင့္ ၎တို႔၏ေနာက္လုိက္ မ်ား၏ အဖဲြ႕တစ္ဖဲြ႕သာမဟုတ္ဘဲ ညီညြတ္ေသာ ႏုိင္ငံအားလံုး၏အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ႀကီးတစ္ခုျဖစ္လာေအာင္ ႏုိင္ ငံႀကီးသံုးႏုိင္ငံက ေဆာင္ရြက္ၾကလိမ့္ မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္သည္။ ကုလသမဂၢအဖြဲ႕ဝင္ႏုိင္ငံ မ်ားအား အစိုးရကကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ မထင္ရွားေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနရာ ေရြးခ်ယ္ေစလႊတ္ လုိက္သည္မ်ဳိးမျဖစ္ေစဘဲ တစ္တုိင္းလံုး တစ္ျပည္လံုး၏ ကိုယ္စားလွယ္အစစ္မ်ားကိုသာ ေရြးခ်ယ္ေစ လႊတ္ၾကေစရန္ စီစဥ္ဖို႔လိုသည္။ ကမာၻ႔အဖြဲ႕အစည္း မ်ားႏွင့္အစည္းအေဝးတို႔သုိ႔ အိႏိၵယျပည္၏ကိုယ္စား လွယ္အစစ္မ်ားကိုသာ ေရြးခ်ယ္ ေစလႊတ္ၾကေစရန္ စီစဥ္ဖုိ႔လိုသည္။ ကမာၻ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ အစည္း အေဝးတို႔သို႔ အိႏိၵယျပည္၏ ကိုယ္စားလွယ္ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ အေရွ႕ဖ်ား ေကာ္မရွင္ေတြ ဗမာျပည္၏ ကိုယ္စားလွယ္ အျဖစ္ လည္းေကာင္း ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ေရြးခ်ယ္သူတုိ႔အား ေစလႊတ္ျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ျပင္းထန္စြာ ကန္႔ကြက္ သည္။
ကုလသမဂၢသည္ ကမာၻ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ လံုၿခံဳေရးကို ထိေရာက္စြာ ထိန္းသိမ္းႏုိင္သည့္ အဖဲြ႕အစည္း တစ္ခု တကယ္ ျဖစ္လာေစလိုလွ်င္ ႏုိင္ငံႀကီးႏုိင္ငံငယ္ဟု မတရားခြဲျခားထားမႈတို႔ကို ပေပ်ာက္ေအာင္ ႀကဳိးစားၾက ရေပဦးမည္။ တကယ္ဆိုေတာ့ ႏုိင္ငံတစ္ႏိုင္ငံကို ႀကီးသည္ငယ္သည္ဟူ၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္ႏုိင္ပါမည္နည္း။ အက်ယ္အဝန္းကိုပင္ အဓိကထားရမည္ေလာ၊ မဟုတ္ပါ။ အကယ္၍ အက်ယ္အဝန္း ကိုသာ အဓိကထားရမည္ဆိုက အိႏိၵယျပည္ကဲ့သုိ႔ေသာ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံသည္ ႏုိင္ငံႀကီး ဟူေသာ ေနရာကို ရထုိက္ခဲ့မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ အိႏၵိယျပည္၏အေျခအေနမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိသည့္ အတုိင္းျဖစ္သည္။ ဂ်ပန္ကို မၾကာေသးမီ အခ်ိန္အထိႏုိင္ငံႀကီးဟု သတ္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။
သို႔ ေသာ္ အက်ယ္အဝန္းေၾကာင့္မဟုတ္ခဲ့သည္ကိုကား ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ၾကသည့္အတုိင္းပင္ျဖစ္ သည္။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ လူဦးေရကိုအဓိကထားရမည္ေလ၊ မဟုတ္ပါဟုပင္ ေျဖရပါမည္။ ဤေမးခြန္းအတြက္ အိႏိၵယျပည္သည္ပင္ အေကာင္းဆံုးအေျဖျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ သဘာဝအင္အားမ်ားႏွင့္ ကုန္ၾကမ္း မ်ား ပိုင္ဆုိင္မႈကို အေျခခံ၍ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံကို ႏုိင္ငံႀကီးဟု သတ္မွတ္ရမည္ေလာ။ သို႔ေသာ္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ ႏွင့္ အီတလီႏုိင္ငံတို႔သည္ ထုိပုိင္ဆုိင္မႈမ်ားမရွိပါဘဲလ်က္ ႏုိင္ငံႀကီးမ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ၾကရၿပီ။ ႏိုင္ငံတစ္ႏုိင္ငံသည္ ႀကီးမားလာရျခင္းမွာ ၎ႏုိင္ငံသည္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားထက္ သမုိင္းႏွင့္အညီ ေရွ႕သို႔ခ်ီတက္ႏုိင္ေသာ အေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္သာလွ်င္ျဖစ္သည္။ ႐ုရွားျပည္ သည္ တစ္ခ်ိန္က ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ရာသံုးရာခန္႔ တာတာတို႔၏စိုးမိုးမႈေအာက္တြင္ အလူးအလွိမ့္ခံခဲ့ရဖူး သည္။
သုိ႔ေသာ္ ယေန႔အဖို႔တြင္ ႐ုရွားျပည္သည္ ၿပဳိင္ဘက္ကင္းစြာႀကီးမားႀကံ့ခုိင္ေသာ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ ျဖစ္ေနေလၿပီ။ ထိုျပည္သည္ ကမာၻေပၚတြင္ အႀကီးမားဆံုးေသာ ႏုိင္ငံေရးအင္အား၊ စစ္အင္အားမ်ားရွိ႐ံု သာမကဘဲ၊ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္တည္းဟူေသာ ယဥ္ေက်းမႈအသစ္ကို ဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္ေနေစသည့္ တစ္ခု တည္းေသာ ႏုိင္ငံလည္းျဖစ္ေပသည္။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ စစ္ႀကီးအၿပီး ၿဗိတိန္ျပည္၏အေျခအေနက မည္သို႔ရွိ သနည္း။ ၿဗိတိန္ျပည္သည္ "ဂရိတ္ၿဗိတိန္" "ႀကီးမားေသာ ၿဗိတိန္ျပည္"မဟုတ္ေတာ့။ သူ႔အင္ပါယာတြင္ ေနလံုးဝမကြယ္ေပ်ာက္ေသးေသာ္လည္း ေနဝင္စျပဳေလၿပီ။ တစ္ခ်ိန္က ၿဗိတိန္ျပည္သည္ ကမာၻတြင္ အင္အားအႀကီးဆံုးေသာ နယ္ခ်ဲ႕သမားျဖစ္ခဲ့သည္မွာ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ စစ္ေရးတြင္သာမကထင္ရွားစြာမျမင္ ခဲ့ရသည့္တုိင္ေအာင္ စီးပြားေရး၊ ဘ႑ာေရးတို႔တြင္ပါျဖစ္ခဲ့သည္။
သူ၏ျမင္သာေသာ အင္ပါယာအသိုင္း အဝိုင္းအျပင္ဘက္ရွိ ႏုိင္ငံတို႔၏စီးပြားေရး၊ ဘ႑ာေရးတို႔ကိုပင္ ႀကဳိးကုိင္ခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ ဤအေျခအေနမရွိေတာ့။ သူသည္ သူ၏ကိုလိုနီႏုိင္ငံမ်ားျဖစ္သည့္ အိႏိၵၵယျပည္၊ အီဂ်စ္ျပည္တို႔ထံမွပင္ ေႂကြးတင္ခံေနရေလၿပီ။ သမုိင္းဆုိင္ရာ သံသရာတရားအရ ကမာၻ႔ေငြေရး ေၾကးေရးစနစ္၏ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ ျဖစ္ေသာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကိုပင္ မၾကာခဏ သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ေနရေလၿပီ။ မၾကာေသးမီက ဤႏွစ္ႏုိင္ငံသည္ တိတ္တိတ္ႀကိတ္၍ ဘ႑ာေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ကိစၥတုိ႔တြင္ ျပင္းထန္ေသာစစ္ပြဲ ျဖစ္ခဲ့ၾကေသးေသာ္လည္း တစ္ခ်ိန္က ဇြဲနပဲႀကီးလွသည့္ ဂၽြန္ဘူးလ္(အဂၤလိပ္)သည္ သူ႔ကိုယ္သူ "မိုဟာ မဒ္"အျဖစ္ျပဳ၍လာသမွ် လူကိုဆီးႀကဳိေနသည့္ လြတ္လပ္ေရး ေက်ာက္႐ုပ္တည္ရွိရာ "ေတာင္ႀကီး"ဆီသုိ႔ မၾကာခဏသြားခဲ့ရေလသည္။
ၿဗိတိန္ျပည္မွာ အျပင္ဘန္းအားျဖင့္ ကိုလိုနီႏိုင္ငံမ်ား ဆက္လက္ထားေနေသာ္လည္း သူ႔ကို ကိုလိုနီႏုိင္ငံ မ်ားမွာ ယုတိၱတရားအရပင္လွ်င္ ေပးရန္ရွိသူမ်ားမဟုတ္ေတာ့့ဘဲ ယူရန္ရွိသူမ်ားသာ ျဖစ္ေနေတာ့ေသာ ေၾကာင့္ သူ႔အက်ဳိးကို အထိခုိက္ခံ၍ ဤကိုလိုနီမ်ားအား ၾကာရွည္စြာထားႏုိင္ေတာ့မည္မဟုတ္။ ၿဗိတိသွ် နယ္ခ်ဲ႕သမားသည္ ကိုယ့္အေျခအေနကိုယ္သိကာ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ကို အေျပာႏွင့္သာမဟုတ္၊ အလုပ္ႏွင့္ တကယ္ စြန္႔လႊတ္ၿပီးေနာက္ သူ၏ကိုလိုနီႏုိင္ငံမ်ားမွ ျပည္သူမ်ား၏တက္ႂကြစြာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ ကိုရယူကာ ျပည္တြင္းျပည္ပရွိ ကုန္ထုတ္စြမ္းအားမ်ားကို အစြမ္းကုန္အသံုးခ်ျခင္းျဖင့္ သူ႔ႏုိင္ငံႏွင့္ ကိုလို နီႏုိင္ငံမ်ား အား ျပန္လည္ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္မည္လား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ အျခားေသာ အင္ပုိင္ယာမ်ားကဲ့သို႔ ပင္ လမ္းေဟာင္း အတုိင္းလုိက္ကာ အဆံုး၌ယိုုယြင္းပ်က္စီးဆိတ္သုဥ္းမည္လား။ ဤပုစာၦကို ၿဗိတိန္ျပည္ က ယခု ဆံုးျဖတ္လွ်င္ ဆံုးျဖတ္၊ မဆံုးျဖတ္လွ်င္ ေနာင္ဆံုးျဖတ္ႏုိင္ေတာ့မည္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ဆက္ရန္
